Betekenisgeven aan (online) informatie

Jij raakt vast ook regelmatig de weg even kwijt als je aan het Googlen bent. Wat is daar veel te vinden! En wellicht heb je ook al een manier gevonden om wat je vindt te bewaren: in je overzicht met favorieten, een social bookmarking tool als Delicious, een tool als Evernote of in Instapaper, zodat je dat artikel of die blogpost later in de trein eens rustig kunt lezen. Zoeken en vinden beheersen we over het algemeen wel, maar op welke manier krijgt dit waarde voor je?

Harold Jarche heeft zich over deze vraag gebogen en schetst een proces van Seek – Sense – Share. Hoe noemt dit Personal Knowledge Management (PKM) en zegt hierover:

PKM is a way to make sense of information and experience. It is a way to deal with ever-increasing digital information and requires an open attitude to learning and finding new things (I Seek). It is the development of processes for filing, classifying and annotating information for later retrieval. It aids in observing, thinking and using information & knowledge (I Sense). And PKM uses open systems that enable sharing with others (We Share).

In deze blog wil ik graag kijken naar de fase van ‘Sense’, omdat ik het gevoel heb dat we deze stap vaak overslaan. Betekenis geven aan wat we vinden, zien, ervaren, denken. Het vraagt om een bepaalde inspanning: er voor gaan zitten, gedachten op een rijtje zetten, er iets over schrijven of een visualisatie van maken.

Je bekijkt een video, je leest wat twitterberichten, je volgt een aantal blogposts, je luistert naar de presentatie van een spreker op een congres. En wat doe je vervolgens met deze informatie? Naar mijn idee gaat ‘betekenis geven’ (sensemaking in het engels) over voortbouwen op wat je al weet door dit te verbinden met nieuwe kennis, waardoor je een beter begrip krijgt van het thema nu je het hebt doorgedacht. Karl Weick schrijft er veel over (Sensemaking in organizations) en hij maakt een duidelijk onderscheid tussen betekenisgeving en interpretatie: ‘sensemaking is about the ways people generate what they interpret’. En hij plaatst sensemaking in een sociale context: ‘sensemaking is never solitary because what a person doe internally is contegent on others.’ We zijn in toenemende mate actief online, in sociale netwerken, op online fora, waardoor input en acties van anderen voortdurend invloed hebben op hoe we als individu informatie verwerken, beoordelen en gebruiken.

Ik denk dat dit betekenis geven een belangrijke stap is om te komen tot nieuwe ideeën. Je leest, luistert, ziet, ervaart en reflecteert, om vervolgens te komen tot nieuw inzichten en ideeën. Het is allemaal nog redelijk vaag en staan nog best los van de rest van je expertise. Je gaat verschillende kanten bekijken, toetst het eens bij anderen, brengt nieuwe en onderlinge verbindingen aan en het krijgt betekenis voor je. Uiteindelijk komt het moment dat ideeën meer vorm krijgen en dat je het verwerkt in een lijstje, een blogpost, een infographic, een (mentaal) model, een werkvorm, je eigen handelen. Een proces dat me overigens ook sterk doet denken aan de kennisspiraal van Nonaka en Takeuchi.

En nu praktisch… wat kun je nu in je eigen praktijk doen om sensemaking vorm te geven? Een paar ideeën:

  • Een blogpost schrijven over een thema dat je bezig houdt, waarbij je meerdere bronnen combineert;
  • Tweets versturen tijdens een sessie, waarbij je elke keer een krachtig statement maakt;
  • In een online forum je reactie zo formuleren dat je een paar ingredienten van anderen gebruikt om die met jouw ideeen een stap verder te brengen;
  • Reflecteren op een opgedane ervaring (e.g. project) en hier de ‘top tien gouden tips’ uithalen;

Er zijn vast nog veel meer manieren voor betekenisgeving. Hoe geef jij dit vorm?

2 Comments
  1. Profielfoto van Moniek
    Moniek 4 jaar ago

    Hallo Sibrenne, wat een goede blog! Een manier van mij voor betekenis geven is ook om een vraag over de informatie te stellen. Dat wil ik nu ook doen. Ik merk in de praktijk dat een aantal mensen vanuit hun persoonlijke interesse op een natuurlijke manier hun weg hierin vinden. Wat ik soms lastig vind is hoe je ook anderen kunt ‘verleiden’ tot deze manier van leren. Lang niet iedereen ziet het nut er van in, heeft geen tijd, houdt niet van ‘online’ zijn of social media of vindt dat zelfs ‘eng’. Verplichten of dwingen werkt natuurlijk ook niet. Het proces op gang brengen met een (gestructureerde) opdracht om het nut te ervaren werkt om te beginnen redelijk goed. Welke andere tips heb jij (en andere lezers) om als facilitator dit proces op gang te brengen en houden? Ik ben benieuwd.

    • Profielfoto van Moniek
      Moniek 4 jaar ago

      Goede vraag Ger! Ik herken het ook absoluut in de praktijk. Nu hoeven we er gelukkig ook niet allemaal aan 🙂 Maar vaak begint het met een keer ervaren dat het toch wel heel waardevol kan zijn. Enthousiaste reacties van collega’s helpen. In een projectteam iemand hebben zitten die het voortouw neemt en een online tool oppakt als middel voor samenwerken (je kan dus niet anders). Met een groepje enthousiastelingen in het team iets oppakken dat echt van waarde is voor het team (inhoudelijk) en hier regelmatig over vertellen in een overleg. Het ook een beetje leuk maken! Hang eens QR codes op in de ruimte waar mensen lunchen, met in die codes een verwijzing naar een online tool, statement, filmpje. Maak het klein… wat is nu 1 tool waar je eigenlijk wel nieuwsgierig naar bent? Richt je in eerste instantie op SEEK en SENSE. SHARE kan sommige mensen er ook van weerhouden om online actief te worden. Nou, dit zijn wel een paar ideeen. En ja, vooral ook ermee werken vanuit je eigen enthousiasme. Daarmee verleid je vast weer wat collega’s om mee te doen! Wat denk jij Ger?

Leave a reply

©2017 NVO2 - website door Thumbs Up

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

Create Account