Oh hemel… een CoP starten??

Ik kreeg een paar weken geleden de vraag van een organisatie om eens mee te denken. Hoe zouden ze een goede start kunnen maken met communities of practice? En welke tools kunnen ze daar het beste voor gebruiken? Een vraag die ik regelmatig krijg en die ik oh zo lastig vind. Want kun je een community wel starten? Is het eigenlijk niets iets wat ontstaat doordat mensen met soortgelijke passies elkaar vinden en kennis en ervaringen willen delen?

Zeker als het een community betreft die hoofdzakelijk online zal bestaan, zijn een paar beginvragen echt cruciaal. Wat gaat de focus zijn en wat maakt dit zo urgent of belangrijk? Wie zijn hier nu al mee bezig en hoe zien de (informele) netwerken eruit? What’s in it for them? De start is zo gemaakt. Je hebt zo een online platform in de lucht, mensen uitgenodigd, activiteiten bedacht. Men gaat zich vast aanmelden, een eigen profiel invullen en men werpt wellicht een blik op de discussies die door de facilitator zijn gestart. Maar grote kans dat het daar bij blijft. Als facilitator ga je er aan trekken: nog een draad in de discussie, een nieuwe activiteit, eens wat deelnemers bellen achter de schermen. Maar lekker lopen wil het niet.

Wat maakt dat jij actief wordt in een community? Want jij bent vast ook lid van een paar online groepen. Gelukkig weten we dat gemiddeld 90% van de gebruikers ‘lurkt’ en dat dit ook zijn waarde heeft. Dus in al die groepen actief worden hoeft ook helemaal niet. Maar is er een groep waar je meer verbondenheid mee voelt? Waar je input levert, een vraag stelt, wat leden ‘kent’? En wat maakt dat het juist bij die groep voor jou werkt om actief bij te dragen? Ik vermoed dat je antwoord wel past in een van de ‘cycles of value’ (Wenger, Trayner en De Laat, 2011).

Cycle 1: immediate value: activiteiten en interacties (hulp bij een vraag, een goede tip, inspirerende bijeenkomst);
Cycle 2: potential value: kennis kapitaal (nieuwe ideeen, verbindingen, waardevolle bronnen)
Cycle 3: applied value: veranderingen in de praktijk (nieuwe procedure, beter projectplan, betere besluiten)
Cycle 4: performance improvement (vermogen tot beter stroomlijnen werk)

Voor een organisatie zijn deze cycles ook van groot belang, want uiteindelijk wil je toch dat de investering in communities of practice vruchten afwerpt. En liever in cycle 3 en 4 dan alleen in 1 en 2. Maar hoe krijg je dat voor elkaar? Blijft toch echt cruciaal: goed kijken naar urgentie, betrokkenheid van medewerkers en waar gebeurt al iets dat je kunt gaan ondersteunen?

Terug naar de betreffende organisatie waar ik deze blogpost mee begon… In een gesprek met de CEO lukte het hem maar magertjes om mijn vragen naar urgentie en aanknopingspunten te beantwoorden. Dat leek hem ook wel belangrijk ja. Toch werden de aanwezigen uit deze organisatie gedurende het gesprek alleen maar enthousiaster over het idee van een community of practice. Waar we begonnen met het idee om rondom 2 belangrijke thema’s communities of practice te ‘starten’, eindigde de CEO het gesprek met het idee om de hele organisatie te zien als een community, met daarbinnen kleine CoPs met specifieke focus. En een Sharepoint omgeving zou alles online met elkaar kunnen verbinden. Oh hemel!

1 Comment
  1. Ton Bruining 5 jaar ago

    Tja een community of practice starten, dat is volgens mij niet nodig als de goede dingen gebeuren en de dingen goed gebeuren, als mensen in de organisatie ‘cycles of value’ ervaren. Is dat niet het geval, dan zullen er buiten de organisatie in de krochten van het web of in ranzige wegrestaurants waarschijnlijk communities bestaan. Lees het mooie onderzoek van Orr (1996) Talking about machines. Zou de CEO niet beter de vraag kunnen stellen “hoe ontdekken en verbinden we ons met communities?”

Leave a reply

©2017 NVO2 - website door Thumbs Up

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

Create Account