Yo oma: snel verdiend!

Afgelopen week was ik te gast bij een’ lerend netwerk’. De titel sprak me direct aan. Na een korte presentatie over het brein gingen mensen aan de slag met toepassingen in de eigen praktijk. Het lerende netwerk bleek te bestaan uit studieloopbaanbegeleiders, mentoren en docenten. Doel van het netwerk is kennis uitwisselen en vooral uitval voorkomen. Ik roep altijd dat er leuker geleerd moet worden en dat breinkennis daarbij helpt, dus ik was erg op mijn plek daar.

Wat me opgevallen is (en dat gebeurt wel vaker) is dat iedereen toch erg geneigd is om zijn eigen brein als uitgangspunt te nemen. Heb je dus als docent de flexibiliteit ontwikkeld om ondanks wisselende roosters, nieuwe collega’s, 850 uren normen en andere hobbels,  toch les te blijven geven dan verwacht je diezelfde flexibiliteit bijna ook van leerlingen. Kan het niet rechtsom, dan doen we het linksom, kan het niet nu dan wachten we even.

Voor een puberleerling zijn deze afslagen erg vervelend: ze houden het gewoon niet bij, bezitten nog niet het vermogen om te begrijpen dat het allemaal weer 180 graden gedraaid kan worden. Eigenlijk is het een erg conservatieve doelgroep als het om schoolzaken gaat.

In het lerend netwerk gingen een aantal docenten uit het praktijkonderwijs, dit is bijzonder onderwijs voor moeilijk lerende kinderen, vaak ook met gedragsproblemen, met elkaar overleggen hoe je deze leerlingen met behulp van breinkennis aan het reflecteren kan krijgen.

Ook al is reflecteren best lastig omdat de hersenen huist daar nog in ontwikkeling zijn,  toch kun je leerlingen best al eenvoudige middelen geven om te leren reflecteren. Heel simpel vraag een leerling wat hij heeft gedaan, hoe het ging en of jij hem nog verder kan helpen. Afhankelijk van de antwoorden zou je dan steeds een stapje verder kunnen gaan. Vragen naar een andere context, iets abstracter, vragen naar wat hij er van geleerd heeft en wat hij anders gaat doen in de toekomst bijvoorbeeld.

Ook deze groep docenten werd gefaciliteerd met enorm veel instrumenten, veel papieren, vinklijstjes en andere evaluatievormen die elke keer door dezelfde leerling moesten worden ingevuld. Elk vak een eigen lijstje, elk vak andere vragen en bij elk vak ook een andere normering, soms een cijfer geven op een 10-puntsschaal, soms muliple choice en soms….Verwarring alom bij de leerlingen dus. Is dit nu hetzelfde verzoek als net bij engels? Begint de schaal nu links of rechts?

Kortom de les is: leren reflecteren kan bij pubers maar stroomlijn je vragen: elke keer hetzelfde en naar vermogen uitbreiden. Overigens geldt dat volgens mij voor volwassenen net zo. Moest vandaag een klanttevredenheidsonderzoek invullen..kwam er niet uit: wat bedoelen ze nu precies? Ik heb maar de conclusie getrokken dat ze mijn brein niet snappen. Oja en dat filmpje: als u het niet snapt, vraag het een puber!

0 Comments

Leave a reply

©2017 NVO2 - website door Thumbs Up

Log in with your credentials

or    

Forgot your details?

Create Account